De Boerenstee | Uit ons dagboek

Gastvrouw Clara van Ravenhorst houdt al lange tijd een dagboek bij, waarin zij over haar gezin, de boerderij of bij de bed & breakfast schrijft. Wekelijks plaatst zij een nieuw 'boerenbrokkie' op de site.


dit ben ik	onze 4 kids	boer Kees

mijn groentetuintje	presentatie Smaakmakers	sfeerplaatje door betty

Knuffelalarm
Geen groep deze keer, maar allemaal gezinnetjes die een eigen hut geboekt hebben. Bij aankomst loop ik met de gasten mee om ze hun onderkomen voor deze week te laten zien.
Als ik met weer een familie met drie schattige kindjes bij hun liniehut kom, valt bij binnenkomst mijn oog gelijk op iets onooglijks wat aan de kapstok hangt. Een hele oude, kapotte, todderige bh. Die is zeker door het schoonmaakbedrijf gevonden en hier opgehangen. Vlug steek ik het vod in mijn zak met het voornemen onze medewerksters hier even flink op aan te spreken. Ik ben al lang blij dat de gasten het niet gezien hebben.
Normaal houden we de gevonden voorwerpen apart, maar om dit vod zal niemand meer komen. Is wel echt een zuinige dame geweest, de vrouw waar deze bh aan toebehoorde. Iemand die vast net als ik op vakantie gewoon het oudste ondergoed meeneemt, zodat het na het dragen gelijk in de kliko kan en niet mee terug hoeft. Prettig, want dan heb je mooi wat minder vakantiewas. Al moet ik zeggen dat dit exemplaar bij mij al wel een jaar eerder in de kliko zou zijn beland. En dat wil wat zeggen, want ik gooi niet zo snel iets weg.
's Avonds wordt er aan de deur gebeld. De familie uit het hutje is op zoek naar de knuffel van hun jongste. ,,Het is geen echte knuffel maar een hele oude bh. En ik begrijp niet waar hij kan zijn, want het eerste wat ik deed bij binnenkomst was hem aan de kapstok hangen", zegt de moeder die er veel voor over heeft om de knuffel te vinden. Want het kind weigert te gaan slapen zonder haar vertrouwde todje. Oeps, hier is dus geen sprake van slordige schoonmakers, maar een gastvrouw die deed en niet dacht. Ik vis de bh-knuffel dan ook wat beschaamd uit de prullebak. Moeder en kind zijn weer helemaal blij en ik zal een volgende keer iets minder voortvarend handelen. Zo zie je maar weer, je bent n ooit te oud om iets te leren.

Melk is goed voor elk
Zo heb ik het vroeger nog geleerd. Melk is goed voor elk. Drie glazen melk per dag en je wordt net zo sterk als Joris Driepinter. Niets zo lekker als een glas melk rechtstreeks uit de koeltank: ijskoud, heerlijk romig en vol van smaak! En we hebben er genoeg van, want elke dag zorgen onze koeien dat er weer zo'n 1500 litertjes van deze witte motordrank bijkomt!
Toch krijgen onze gasten deze melk niet voorgeschoteld. Het is een jarenlang strijdpunt tussen boer Kees en mij. Onze melk zit boordevol natuurlijke bacterieën en mineralen en is goed voor de weerstand. En wat is er nu puurder dan deze melk die rechtstreeks bij de koeien vandaan komt, vindt Kees. En echt, hij heeft helemaal gelijk. Maar ik vrees de Keuringsdienst van Waren. Van hen mogen we wel melk verkopen aan consumenten voor thuisgebruik. Want, zo redeneren deze ambtenaren, de mensen gaan ze dan eerst wel thuis koken! Dat is pas echt gruwelijk: gekookte melk! Al die vellen en zelfs als je de melk na het koken hebt gezeefd en laten afkoelen: het is echt nooit zo lekker als dat glas melk zo uit de koeltank. Maar ongekookt mogen we de melk niet zomaar zonder waarschuwing aan onze gasten te drinken geven.
Dus zo onthouden we onze gasten al heel lang de lekkerste melk die er is. Wat bij mij ook nog meetelt is dat zwangere vrouwen beter geen rauwe melk kunnen drinken. Een vergevorderde zwangerschap is altijd goed zichtbaar, maar ik kan toch moeilijk aan alle vrouwelijke gasten vragen of ze misschien zwanger zijn. Zijn ze het niet, dan hadden ze het misschien graag willen zijn. Of ze denken dat ik ze dik vind en blijven tijdens hun hele verblijf somber naar hun buikje kijken en durven niet meer te genieten.
Zo tobben wij al 6 jaar met dit dilemma. Maar nu zijn we toch opeens een stap voorwaarts in deze discussie. De laatste tijd vroegen onze gasten zelf steeds vaker of ze niet een glas van die lekkere verse melk mogen hebben. En zo staat sinds 1 week heel stoer een kan verse melk op het ontbijtbuffet. Daarvoor een mooi kaartje met onze koeien en de tekst: Heerlijk verse melk, puur en eerlijk. Niet gepasteuriseerd, gehomogeniseerd of gekookt. Met in kleine letters eronder, om ook de Keuringsdienst te vriend te houden: zwangere vrouwen kunnen beter geen rauwe melk drinken; drinken op eigen risico.
Ik ben benieuwd of er nog iemand van deze melk durft te drinken. We houden u op de hoogte!

Na gedane arbeid ...
We zijn net Huize Weltevree deze zaterdagmorgen. Boer Kees is klaar met melken en ik heb heerlijk uitgeslapen. Nu zitten we rustig te ontbijten, lekker met een krantje erbij. Het gras is gistermorgen mooi droog de kuil in gegaan. Precies op tijd want tegen alle verwachtingen in begon het rond twaalf uur te regenen. Het kon niet beter dus, want de net gemaaide velden smeekten om water. Boer Kees is helemaal tevreden nu, alhoewel: bijna helemaal tevreden want er moet nog wel even wat meer water gaan vallen.

Ook bij De Boerenstee was het hooibouw deze week. Het leek wel een bezetting van 120%. Dat kan natuurlijk niet, maar zo voelde het wel. Vrijdag spande helemaal de kroon. Twee bedrijfstrainingen werden - zoals tevoren afgesproken - doorverhuisd naar subzalen om zo de accommodaties klaar te maken voor de weekendgroepen. Zelf vind ik het nooit prettig voor de gasten, zo'n tussentijdse verhuizing en daarom zorgen we dan altijd voor wat extra faciliteiten. Maar dat moet dus wel allemaal geregeld worden. Gelukkig vertrokken de bedrijfsgroepen tevreden met de opmerking zeker weer terug te komen. En ook de weekendgroepen konden we welkom heten in een accommodatie die weer tip top in orde was. Zoals het hoort natuurlijk, maar waarvoor we met z'n allen achter de schermen soms wel moeten rennen en vliegen. Nu zijn de gasten allemaal geïnstalleerd en hebben we weekend.
Deze zaterdag biedt voor ieder wat wils. Natuurlijk is er vanmiddag eerst de voetbalwedstrijd van Oranje. En daarna gaan we allemaal verschillende wegen. Boer Kees gaat met de jongste twee naar Trekkertrek, muziekfanaat Jop gaat met twee tantes naar een concert van Muse en de dames gaan naar Mama Mia. Ieder zijn of haar ding dus en we hebben er ook zin in. Prettig weekend allemaal!

Representatief
Het is wel erg broeierig vandaag. Boer Kees komt na twee uur in de melkstal te hebben gestaan klam en plakkerig binnen. Zijn werkkleren zijn in de stal gebleven en hij is van plan lekker in bad te gaan. Voordat hij zich in het verfrissende water laat zakken, gaat hij op zoek naar leesvoer. Terwijl hij in de hal de krantenbak doorspit wordt er op het raam geklopt. Vanwege het vertrouwelijke klopje in plaats van de zakelijke deurbel, doet boer Kees enthousiast open. Twee representatief geklede dames staan voor de deur en vragen waar ze moeten zijn voor hun bedrijfstraining. Kees wijst ze keurig de weg.
Dochter Babet hangt inmiddels slap van de lach over de tafel. Ze kan bijna niet meer uit haar woorden komen. ,,Papa stond in zijn onderbroek en toen....", snikt ze lachend. Ben je 16 jaar oud, doet je vader in zijn onderbroek de deur voor gasten open: die is het eerste kwartier nog niet aanspreekbaar.
Terwijl het echt veel minder erg is dan het zo lijkt. Zo had Sinterklaas boer Kees met een vooruitziende blik een hippe merkonderbroek cadeau gedaan. Een keurige maar ook trendy Bjorn Borg boxershort: zwart mét krijtstreep: zeer representatief toch? Daarbij droeg hij nog een hemd en t-shirt, dus ook dat viel mee. En manlief is ook nog altijd slank en gespierd: na ruim zeventien jaar huwelijk past hij nog steeds in zijn trouwpak. Dat kan ik hem niet na zeggen!
Boer Kees is not amused. ,,Wanneer ga je nu eindelijk eens voor een duidelijk bord met receptie bij de bel zorgen?", vraag hij boos. Dit is niet de tijd voor wat luchtige humor, dus ik antwoord maar serieus. ,,Ik ga er werk van maken", beloof ik plechtig. Morgen!

Broodruzie
Boerenkinderen zijn net gewone kinderen. Ze kunnen heel gezellig samen spelen, maar ook heel goed ruzie maken. Vanochtend is het weer raak. Niels heeft de zak met brood, haalt er twee boterhammen uit en legt ze op zijn bord. Tot zover is er nog niets aan de hand. Tim wil ook graag brood en vraagt Niels of hij de broodzak mag. En dan gaat het fout. Niels houdt de zak hardnekkig vast. Met de broodzak in bezit heeft hij als jongste even de macht en die wil hij niet uit handen geven. Tim wordt boos en broer Jop schiet hem te hulp. Hij pakt één van de boterhammen van Niels zijn bord en geeft die aan Tim. Mooi opgelost zou je denken. Maar dat is te simpel gedacht.

Niels is boos, heel erg boos. Hij loopt van tafel en weigert terug te komen. Hij wilde als eerste brood eten en dat is nu niet gelukt. Ik word ook boos, want waar gaat het hier over. Er is brood genoeg voor iedereen. Lekker belangrijk wie er nu als eerste een boterham heeft. Ruzie om niets, maar ze hebben wel tot gevolg dat ook ik driftig word.
,,In Afrika kunnen de kinderen geen ruzie maken om brood, want daar hebben ze geen brood", zeg ik kwaad tegen Niels. Hij laat zich niet vermurwen en roept al even boos terug: ,,Maar wel heel veel fruit".

Gluurder
Telefoon. Ik hoor echt duidelijk de telefoon. Maar het is drie uur 's nachts en het duurt even voor het doordringt tot mijn slaperige brein. Slaapdronken stap ik uit bed. Wie belt er nu midden in de nacht? Een vage ongerustheid maakt zich van mij meester. Als ik bij de telefoon kom, stopt het rinkelen net. De telefoon is doorgeschakeld op mijn mobiel, maar waar ligt dat ding? Ergens diep uit een tas klinkt het en met ongecontroleerde bewegingen trek ik de telefoon er uit.
Een mannenstem klinkt. Hij verontschuldigt zich voor het rare tijdstip. Het zijn onze gasten uit de Klaprooskamer. Vreemde geluiden van buiten hebben hen gewekt. Op hun zoektocht naar de oorzaak van dit lawaai trokken ze het gordijn open. Voor het raam bleek een uit de kluiten gewassen kalf nieuwsgierig naar binnen te gluren! Na de eerste schrik konden ze er wel om lachen. Dit is toch echt vakantie op de boerderij!
Maar hoe leuk ook, dit kalf moet vast weer terug naar de stal, dachten onze gasten. En dat hebben ze helemaal goed. Dit ondernemende dier blijft vast niet de hele nacht voor hun raam naar binnen kijken. En je moet er niet aan denken dat het kalf midden in de nacht vrolijk over de weg gaat tippelen.
Boer Kees stapt daarom ook maar uit bed. Omdat dit kalf uit de stal van buurman en zwager Jan komt, wordt ook hij uit bed gebeld. Zo kan de gluurder gelijk terug gebracht worden op de juiste plek en wordt het weer rustig op de boerderij. Geen wild-west taferelen meer deze nacht!

Wat je van dichtbij haalt ....
Wat een boer niet kent, dat eet hij niet. Dit spreekwoord is gelukkig niet van toepassing op boer Kees, zodat we regelmatig nieuwe gerechten uit proberen.

Wij, twee echte smulpapen, hadden er een vakantie in Frankrijk voor nodig hadden om te ontdekken dat er bij ons om de hoek veel lekkers te koop is. Want natuurlijk gingen we de beroemde Franse streekkeuken uitproberen en inderdaad: we hebben heerlijk gegeten. Pas toen drong tot ons door dat de boeren bij ons in de buurt ook de prachtigste producten maken. Maar wij kochten ze nooit, want we dachten er gewoon niet aan.
Terug van vakantie staken we met veel boeren uit De Gelderse Vallei de koppen bij elkaar. Hoe maken we de mensen meer bekend met al dat lekkers om de hoek. Laten we zien dat er meer is dan de 'ouderwetse' potten als bruine bonen met karnemelkse stip. Lekker, maar je wilt toch ook wel eens wat anders.
Zo werd het idee voor Koekerellen geboren. Mensen komen koken op een boerderij met streekproducten onder leiding van een kok. Die kok vertelt dan gelijk iets over de boerderijen waar al dat lekkers vandaan komt. Kok Hanke werd aangetrokken en zo ontstonden de heerlijkste menu's.

Voor het bakken van een hertenbiefstuk met een verfijnde ambrosiuswijnsaus draai ik inmiddels mijn handen niet meer om. En zaterdag heb ik allemaal heerlijke hapjes leren maken bij de boerentapasworkshop. Allemaal nieuwe gerechtjes die wij met een aantal boerinnen mochten uitproberen!
Wat we in de Gelderse Vallei hebben, is er natuurlijk ook bij u in de buurt. Overal in Nederland zijn boerderijwinkels en landwinkels waar veel lekkers te koop is. Want van je van ver haalt is lekker, maar wat van dichtbij komt is .... nog lekkerder!

Mooie dames

Boer Kees houdt van vrouwelijk schoon. Hij weet zich er ook dagelijks mee omringd. Als boer Kees met zijn collega's in gesprek gaat over mooie dames, weet hij van geen ophouden. Beste benen, veel inhoud, krachtige uitstraling en vooral ook volle uiers: boer Kees en zijn collega's raken er niet over uitgepraat.
Soms gaat boer Kees met zijn mooiste dames op pad. Zijn favorieten worden dan tot in de puntjes verzorgd. Met gladgeschoren lijven, geföhnde haren en een stralende en glimmende huid mogen ze met hem mee. Een grote tas vol verzorgingsartikelen hangt over Kees zijn schouders om op het laatst nog de puntjes op de i te kunnen zetten. De staarten worden mooi uitgeplozen en gekamd en in de broekzak zit een doekje om doffe plekjes op de huid op te poetsen. Als je je met je dames aan je zijde vertoont, wil je natuurlijk wel dat ze er op hun mooist uitzien.
Zaterdag mocht Kees weer met zijn mooiste dame voor het voetlicht treden. Tussen veel ander vrouwelijk schoon uit de provincie Utrecht liep ze te paraderen. Onze Willempje viel niet in de prijzen, maar boer Kees was toch tevreden. Er was veel moois te zien die dag en -niet onbelangrijk- het was een mooie gelegenheid om weer eens uitgebreid bij te praten met collega's uit de omgeving. Geen bekers dus, maar wel een zeer geslaagde dag.

Jarig
Weer een jaartje ouder geworden deze week; 47 jaren tel ik nu om precies te zijn. Wees maar blij dat je gezond en wel er weer een jaartje bij krijgt, denk ik heel verstandig. Maar toch klinkt er ook zo'n klein stemmetje: ....... 47, het is wel even slikken. Gaat richting de 50 en dat is een leeftijd die voor mijn gevoel nog eeuwen bij mij vandaan ligt. Maar in werkelijkheid dus nog maar 3 jaar.
Je bent zo oud als je voelt, wordt dan vaak gezegd. Maar .... hoe oud voel ik me dan? Geen idee. In ieder geval geen 18, want een giebelende tiener ben ik niet meer. En een blik in de spiegel is genoeg om nog eens dubbel en dwars te voelen dat 18 jaar toch al heel lang geleden is. Er zijn trouwens dagen waarop ik me eerder 80 voel. Met een krakende rug stap ik dan heel voorzichtig uit bed. Voetje voor voetje kom ik langzaam op gang en met iedere stap die ik zet, keert er weer wat soepelheid terug in het lijf en kan ik gelukkig weer wat jaren van die 80 aftrekken.
Maar nog steeds heb ik geen idee hoe oud ik me voel. Want hoe voel je je dan als je 28 of 34 of vooruit, 47 bent? Ik weet het niet. En ik vind het ook altijd wat krampachtig als mensen na hun leeftijd genoemd te hebben er gelijk achteraan roepen: "Maar ik voel me echt nog niet zo oud hoor!".
Wat ik qua leeftijd leuk vind klinken, weet ik wel. En zo oud wil ik me dan wel voelen. Opeens krijg ik een brainwave. Bij de weersverwachtingen hebben ze het naast de reële te verwachten temperaturen ook dikwijls over de gevoelstemperatuur. En dat laatste wordt dan als een soort van vaststaand feit gepresenteerd. Moeten we gewoon ook met onze leeftijd gaan doen.
Dus vooruit, ik ben 47 jaar geworden maar ..... mijn gevoelsleeftijd is 39!

Powervrouwen
Met enige regelmaat komt er bij ons op het bedrijf een groep vrouwen op excursie. Deze week staat er een bijeenkomst van een vrouwennetwerk in de agenda en mag ik iets vertellen over ons bedrijf.

Ik had helemaal niets met vrouwengroepen. Beetje met elkaar gaan klagen over al die mannen die veel te weinig in de huishouding doen. Of juist heel ambitieus gaan overleggen hoe ze toch door het glazen plafond kunnen breken. Mijn gedachten waren dus niet echt heel genuanceerd. En zoals zo vaak bij vooroordelen: er bleek helemaal niets van te kloppen!
Enthousiaste vrouwen met passie voor hun werk kwam ik tegen. Vrouwen die van elkaar willen leren, die open staan voor ideeën en waar mogelijk samenwerking met anderen zoeken om hun bedrijf, passie en idealen te kunnen realiseren. Maar ook nuchter en altijd met oog voor de mensen om hen heen. Vrouwen met power.
,,Mannen gaat het er vooral om contacten te leggen. Zij netwerken op recepties en borrels en hebben altijd hun visitekaartje bij de hand. Vrouwen gaan liever naar bijeenkomsten waar ze ook wat kunnen opsteken", vertelde de trainster mij. ,,Vraag je vrouwen om een visitekaartje dan hebben ze dit lang niet altijd paraat. Wat dat betreft moeten zij nog wel wat leren".
Hier herken ik wel wat in, want waar heb ik toch mijn visitekaartjes? Inderdaad: in huis ergens in een bureaula. Moet ik toch maar een stevige tas met een speciaal vakje voor visitekaartjes aan gaan schaffen!

Mooie woorden
Het is een druk dagje. Alle kamers moeten schoon, maar er moeten ook rekeningen worden betaald en verstuurd. En tussendoor gaat steeds de telefoon. Net als ik me over een nieuwe rekening buig, is er weer telefoon.
Ik hoor een beleefde mannenstem. ,,Ik zou graag vanmiddag een kamer bij u huren voor een uurtje. Zou dat kunnen?" Een kamer voor een uurtje, wat moet je daar nu mee, denk ik. En voor ik het weet, heb ik het gevraagd. ,,Voor een kortstondige amoureuze ontmoeting", is het antwoord. Ik val even stil. De man is duidelijk, dat moet gezegd. Maar wat een mooie woorden voor iets wat niets met liefde te maken heeft, maar alles met platte lust. Want gezien het tijdstip en de dag, lijkt het mij dat het hier om een vluggertje gaat tussen vreemdgangers. Bedrog dus, waarbij vaak ook veel verdriet komt kijken. Eén ding weet ik zeker, hier wil ik niets mee te maken hebben. Ik vertel de man dan ook dat wij hiervoor onze kamers niet beschikbaar stellen.
De hele dag houdt het me bezig. Zelfs als naïeve plattelandsbewoonster weet ik dat zulke dingen gebeuren. Maar het bleef altijd de ver van mijn bed show en komt nu, door één zo'n telefoontje, opeens heel dichtbij. En wat heeft zo'n man bij ons op de boerderij te zoeken? Een lekker onpersoonlijk motel lijkt mij meer de aangewezen plek. Wij willen in ieder geval ons geld niet zo verdienen. Op het prikbord komt dan ook een grote mededeling met vetgedrukte letters. DENK EROM, WIJ VERHUREN GEEN KAMERS VOOR EEN UURTJE OF WAT! Dat iedereen het maar even weet.

Gerda's glossy
Het verjaardagscadeautje van het Ministerie van LNV is niet goed gevallen. Vanwege haar 75-jarig bestaan besloot het LNV een glossy over de sector te maken. Communicatiedeskundigen dachten met een knipoog naar andere glossy's het blad Gerda te noemen. Leuk bedacht, maar de Tweede Kamer kan de humor er niet van in zien. Omdat ik zelf ook ben te bewonderen in de Gerda, voel ik me zeer betrokken bij de discussie.
Dat enkele partijen het af doen als een campagnestunt van het CDA is niet fair. Zelf werd ik ergens in het najaar 2009, dus ver voor de kabinetscrisis, gebeld met de vraag of ik mee wilde doen. Omdat ik er altijd voor in ben om te vertellen over alles wat met onze boerderij te maken heeft, zei ik gelijk ja. Daarbij wilde ik wel eens mee maken hoe het is om leuk aangekleed en mooi geplamuurd te worden. Helaas bleek ik daar zelf voor te moeten zorgen. Help, want wat trek je dan aan? Veelvuldig overleg met vriendinnen en boer Kees was het gevolg. Als ijdel mens wil je wel zo goed mogelijk voor de dag komen. Nooit aan de wind gedacht natuurlijk en dat ik mijn haar helemaal muurvast had moeten spuiten. Zelfbewust in de camera kijken valt ook niet echt mee, want het krijgt snel iets arrogants. Het blad zou in januari uitkomen, maar vanwege de Q-koorts werd dit uitgesteld naar begin maart.
Nu ziet de Gerda dan het licht en ik hoop dat u er blij mee bent en het blad met veel plezier leest. Dat u zin krijgt om de boer op te gaan, want de boeren in Nederland onvangen u graag om te vertellen over hun werk, producten en passie voor hun omgeving. En wat ik vooral nog even kwijt wil voor als u mij een beetje arrogant vindt kijken: in het echt ben ik echt wel aardiger. En dan mijn haar: tja, haarlak is niet voor niets uitgevonden weet ik nu!

Lekker trendy
Je kunt tegenwoordig geen blad open slaan of je komt de term wel een keer tegen. Multi-tasking is helemaal hip. Een mooi woord voor gewoon veel dingen tegelijk doen. Ik zal wel een van de vele vrouwen zijn die nu helemaal trendy bezig zijn, want als vrouwen zijn we goed in multi-tasking.
En ook ik hoor er nu dus helemaal bij. Moeder van 4 kinderen, getrouwd met een boer en daarmee automatisch boerin en een eigen bedrijf: dat betekent vaak veel dingen tegelijk doen. Vooral omdat het bedrijf zich gewoon op ons erf bevindt. Lekker makkelijk, want nooit last van files en je bent altijd thuis voor de kinderen, maar alles loopt wel door elkaar heen. Eten koken, telefoon beantwoorden, gasten ontvangen en hun kamer wijzen, kind overhoren, vertegenwoordiger richting man sturen en tussendoor nog even de e-mail checken. Vooral dat laatste is gevaarlijk om er even bij te doen, want voor je het weet zit je lekker je mails te beantwoorden en ruik je opeens dat je aardappels aan het aanbranden zijn.
Leren doseren en niet overdrijven is dan ook belangrijk bij multi-tasking. En juist daar heb ik nog wel wat te leren.

Franse les
Onze kamers zitten weer lekker vol. We hebben Duitsers, Engelsen en uiteraard Nederlanders te logeren. Dit weekend komen er ook nog wat Fransen bij en dat zijn toch weer heel wat nationaliteiten bij elkaar op ons erf. Maar goed dat ik in een ver verleden nog wat talen heb geleerd.
Toen ik destijds van de MAVO af kwam, ging ik nog drie jaren naar de MEAO. En hoewel het in die tijd al best wel gewoon was om nog verder te leren, waren er ook velen die gelijk aan het werk gingen. In hun ogen was je echt niet lekker als je nog eens drie jaar naar school ging. Zo kon het gebeuren dat de eerste keer dat ik met mijn Kees op een familiebijeenkomst kwam, neef Heico me dat even moest laten weten: "Nou heb je wat aan je Frans, zo tussen die koeien", vond hij.
Met de koeien heb ik nooit in het Frans gepraat, maar groot was mijn triomf toen onze eerste buitenlandse gasten uit Frankrijk bleken te komen. Die opmerking was blijkbaar tegen mijn zere been geweest. Nu spreek ik wel niet vloeiend Frans, maar ik kon me goed redden en nog steeds komt het beetje talenkennis wat ik heb goed van pas.
Boer Kees is niet zo van de talen, maar wij hebben hier de taken goed verdeeld. Kees houdt zich liever bezig met de koeien en is daar ook veel beter in, want dat is weer niet echt mijn ding. Ik vind het leuk om voor onze gasten alles goed te regelen en ze het naar de zin te maken. Natuurlijk loopt het werk soms ook door elkaar heen, maar met deze rolverdeling zijn zowel de boer als de boerin zeer tevreden. Zoals ik ooit in mijn eerste Franse lesje uit het hoofd moest leren: Le fermier est content et la fermiere aussi! En zo is het.

Koeienfeestje
Boer Kees is helemaal happy. Regen en natiigheid kunnen hem even niet deren nu zijn Riek 122 zo'n mooie prestatie heeft geleverd: 100.340 liter melk heeft zij in haar leven al gegeven ofwel meer dan 100.000 pakken melk! Bij de maandelijkse monstername is dit aantal liters vanochtend officieel vastgelegd en dus hebben we feest vandaag.

Riek 122 is 14 jaar oud. Samen met de andere koeien wordt zij door boer Kees helemaal in de watten gelegd. In de stallen liggen ze heerlijk op hun koematras. Willen ze iets meer verwend worden dan wandelen ze richting koeborstel. Volautomatisch wordt dan hun rug gekrabbeld. De dames genieten altijd zichtbaar van deze massage. De koeien geven ook veel terug aan boer Kees en Riek 122 heeft dat wel heel goed laten zien.
Het leuke is dat ik deze koe ook ken, want Riek staat altijd overal met haar neus vooraan. Als ik foto's maak in de stal kun je er zeker van zijn dat deze dame prominent in beeld is. Twee kerstkaarten heeft ze al met haar aanwezigheid opgesierd en dat is echt puur toeval. Ik richtte de lens echt op mijn kinderen en de koeien dienden slechts als achtergronddecoratie. Riek 122 zorgde er helemaal zelf voor dat ze steeds weer prominent in beeld was.
Riek 122 krijgt vandaag een extra handje brok. Zelf genieten we van taart bij de koffie, want zo'n mijlpaal kunnen we toch niet ongemerkt voorbij laten gaan. En zo hebben wij vandaag ons eigen koeienfeestje!

'Pottenkijkers'
Een boer is graag koning op eigen erf. Collega-boeren reageerden destijds dan ook niet altijd even positief op onze plannen om met bed & breakfast te gaan beginnen. "Al die mensen op je erf, wat moet je met die pottenkijkers?", kregen we regelmatig te horen.
Al weer zes jaar geleden kwam de eerste groep gasten. En het moet gezegd: hun privacy was meer in het geding dan de onze. Angstvallig hielden we hun activiteiten in de gaten. 'Ik zie geen licht meer door het dakraam, dus ze zijn al naar bed", meldde ik aan boer Kees. Ongerust keken we elkaar aan. Voor elven 's avonds onder de wol als je op vakantie bent? Dat leek ons niet zo'n goed teken. "De mensen uit het huisje wandelen op het bomenlaantje", deed ook onze dochter mee. En zo gingen wij het hele weekend door om vol spanning te wachten op het moment van vertrek. Gelukkig waren de gasten erg enthousiast en wij slaakten een zucht van verlichting.
Inmiddels zijn we gewend aan gasten en worden ze niet meer van minuut tot minuut gevolgd. Maar het blijft leuk als de gasten na hun verblijf met een goed gevoel huiswaarts gaan, want daar doen we het tenslotte voor. Als onze koeien na het melken tevreden aan het voerhek staan, geeft dat veel voldoening. Maar onze koeien praten niet en de lovende woorden van de bezoekers doen ons dan ook goed. Iedereen vindt het leuk om op zijn tijd een schouderklopje te krijgen, zo ook deze boer en boerin. Dus 'pottenkijkers' zijn bij ons van harte welkom!